Kimlerin Sessizliği

* Muhterem hocam Kemal Sayar’a

Pes edip es verip sussalar da
Konuşsam biraz anlamdan
Söylemek dururken susulmaz sevgi
Aşk ki koca bir baston, ölümün karşısında
Anlam ve sevgi, durdurmaz kimseyi

Çıksam yollara hiç durmasam
Geceye, sokağa, odama ama hep çıksam
Elbet bayırlar da konuşur kendi dilinden
Anlasam, dünya ki kocaman bir fotoğraf karesi
Kanayan, bantlanan ve susan yaraların özeti

Sessizliğin sesi, kıvranıyor duyulmak için
Hız bölüyor, asfalt çarpıyor, beton çıkarıyor
Çarpılan oluyor çocuklar hep, iyi dinle
Müzik ki ruhun sessizliğidir gürültü olmayınca
Biraz yavaşla insanoğlu, belki biraz daha

Ninnilerin arasına giren o reklamlar
Oyuncakçı vitrinindeki tablet gibi sırıtırken
Yarılıyor göğsüm, yarılanıyor göğ
Görünmüyor hiç, gölge ki zamanın o sessiz rehberi
Çocuklara boş arsalar ve parklar göstermiyor

İnsanlar arasında yeni bir merhamet selamlaşması
İşte böyle (koca bir sessizlik) olsa
Kırılan hayallerini anlatsa mırıldanan çocuklar
Merhamet ki ezilmiş kedisi eve kıvrılan sokağın
Can çekişen bu hayat söyle, “kimlerin sessizliği?”

Yağız Gönüler
(Birnokta, 179, Aralık 2016)

Hiç yorum yok: