Freud'un Göremediği Rüya


Beyaz perde, çatırdayan beşik, delik çorap
Oğlum derin bir sarsıntı gibi bakıyor dünyaya
Günü açıyor, güneşe gülüyor, günleri bilmiyor
Harç kamyonunu dönme dolap zannediyor

İnsanlar var, koşuyorlar, ellerinde renkli poşetler
Kimseyi sabra davet etmiyor hiç kimse
Ekmeğin kokusu çağı kapatıp akşamı getiriyor
Kenarlarını kokladıkça eve yaklaşıyorum

Lodos ağrısı, kapalı eczane, şifa o şarkıda
"Her dem kan ağlasam bende yeri var"
Abdestli Türkçe birden Mâh-ı Muharremi karşılıyor
İçimden buz gibi suları reddediyorum

İşte orada, tuhaf manzara, coşkusuz hayat
Ayın ortasını çiğnedim ve işte sonum geldi
Oğlum kapıda Bursa çakısı gibi dikiliyor
Elinde kırılmış kumanda, iyi anlıyorum

Yağız Gönüler
(Dergâh, 332, Ekim 2017)

Hiç yorum yok: