O Dağ

Hiçbir fırsatı imkân yerine koymadım
Kavisli bir yol gibiydim, hep o dağa tutundum
Biraz hudayinabit, biraz dikenli tel ben
Çok yordum uzaklarda kendimi yetiştirirken

Kol kola yürüdüm, el ele koştum, omuz omuza
Melekleri vardı çünkü o dağın boş bırakmazlardı
Onlar korkardı ben incinirdim depremden
Kâğıda sığındım da öyle geçtim kendimden

Geceleri beyaz bir ıslık çarpardı kulağıma
Uyu derdi, sonra uyan, tam o aralıkta dağı an
Utanırdım yattığım yerden söylenirken
Sabahın anlamını görürdüm işçi eve varırken

Şüphe beyinde, kaygı kalpte, endişe tıpta
İçimdeki güftenin bestesi yollara dağılmış
Herkes yorum yapar, ben dağa varıyorum
Tam buradan ardıma bakmayı seviyorum

Yağız Gönüler
(Temmuz, 15, Ekim 2017)

Hiç yorum yok: